is toegevoegd aan uw favorieten.

Haar erfdeel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

85

hij, 't was voor de freule, en nooit had hem een dag zoo hopeloos lang en droevig geleken, dan die dag, dat hij zat met Tante Hermance, die weer beneden kwam, in de bibliotheek, en zij boven lag .... zoo leeg was 't in de kamers, hij miste haar overal, aan de theetafel, in haar gewonen stoel, hij miste haar stem, haar lach ....

De oude vrouw vertelde hem, hoe ze Dinsdagmiddags nog Corry de Bruyne had gehad, zich 's avonds onpleizierig gevoeld, en den volgenden ochtend in bed gebleven . . . . Ze hadden maar één gesprek samen, kwamen er telkens weer op terug .... de wind gierde door de naakte takken van de boomen, die als verlangende armen ten hemel reikten.

„Ik vreesde 't al," begon na een pauze, de oude vrouw opnieuw, „ze zag al zoo bleek en moe, een paar dagen .... influenza gaat altijd rond. Het is mij een rust, dat ik een verpleegster heb kunnen krijgen, dan wordt ze goed opgepast; ik zelf kan niet zoo op en neer gaan, en Linette is ziek . ■ . ."

Hij knikte maar „Ja Tante".

Ieder keer, als de oude vrouw weer binnentrad, (ze had geen rust beneden, liep telkens weer naar boven) zag hij haar verwachtingsvol tegemoet.

„Hoe is ze?" — als wachtte hij steeds andere berichten. — Met een bezwaard hart verliet hij haar, maar twee dagen later was hij weer terug, kwam telkens en telkens weer. Zijn onrust dreef hem steeds naar den Aerdel, waar zij lag in koorts en ziek-zijn. Hij zond