is toegevoegd aan uw favorieten.

Haar erfdeel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

112

hen meer, maar 't kind van die Fransche actrice om

wie ze haar vader verstooten hadden

„Grootmama, o Grootmama," brak ze samen.

De oude vrouw streek met haar magere, blauw-dooraderde hand over 't springerige blonde haar, 't haar der van Wijckervoorts; heelemaal hun kind was ze geweest, altijd, en ze drukte haar vaster tegen zich aan, als wilde ze 't ze toonen, die strenge gezichten aan den wand, die haar gezien hadden als 't kind van Eugénie de Pontrailles

„Begrijp je nu, kind, waarom ik niet wilde dat je zooveel spelen zoudt?" vroeg ze met dof-ontroerde stem.

Hermance richtte haar gloeiend-rood gezichtje op.

„Ja, Grootmama, ik begrijp 't, zóó goed, dat ik nu weet, dat het u niet helpen zal. U kunt niet uitroeien wat in mij geboren is."

En toen de oude vrouw in smartelijke verwondering naar haar bleef opzien, ging ze hartstochtelijk voort, met oogen donker van schittering:

„Ik heb 't gevoeld altijd, dat er iets in mij was gelegd,

dat naar buiten moest ik hield van mijn viool als

een behoefte, niet als een tijdverdrijf of amusement

als een behoefte, omdat ik voelde, dat ik iets te geven

had en dat kunt u mij niet verbieden, Grootmama,

dat is mijn recht Ik wil u geen verdriet doen,

maar dat kunt u niet vergen, 't is toch geen schande,

Grootmama niemand kan verstoppen of begraven

wat in hem geboren is, en we weten 't immers beiden nu, dat het is de muzikale gave van mijn moeder, die ik meegekregen heb ," hoe vreemd viel dat woord