Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

langeren tijd toch tot de afschuwelijkste ellenden behooren, die een sterveling kan ondergafin.

En te midden van al die ontnuchteringen was in hem de hevige begeerte geboren om te blijven leven. Oogenschijnlijk was er geene aanleiding toe; hij voelde geen liefde voor eene bepaalde persoon, noch wenschte hij eenig groot werk tot stand te brengen of te voltooien; maar evenals een drenkeling in duisteren nacht toch nog vergeefs zal worstelen met het overstelpende water, zoo had hij toen niets anders gewenscht dan zijn leven nog ergens ter wereld wat te rekken, misschien wel omdat hij behoefte voelde, na zóó bewogen jaren, eerst wat rust te geven aan lichaam en ziel voor hij in staat zou zijn den dood af te wachten. En zoo had hij zich dan in een dorpje Tilmoer dit witte, eenzame buitenhuis gekocht met de enkele bunders boomgaard en weiland, welke het omringden, óm daar, ver van de stad te rusten van de steedsche bedrijvingen die zijn rasschen ondergang hadden bewerkt. Er bleef hem een klein jaargeld over; zijn boeken en het toezicht op het land zouden hem verder tot ontspanning dienen. Hij was hier gekomen met den vasten wil om in een regelmatig leven zijn rust te hervinden, hij wilde op goeden voet zien te komen met de andere notabelen, hij zou er naar streven zich bij de dorpelingen bemind te maken, met zijn gering inkomen wilde hij helpen waar te helpen viel....

Alle deze dingen bepeinsde Edwin Wood terwijl hij daar zoo staarde naar de gouden strepen, die de ondergaande Octoberzon scheen te weven door de hooge eikenkruinen om zijn huis.

4

Sluiten