Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

4

op en spreide de opgevouwen deken aan het voeteinde van het breede, engelsche ledikant. Daarna legde ze een stukje zeep in het bakje op de waschtafeL deed het deurtje van het linnenkastje open om te zien of wel overal schoone papieren lagen. Nel inspecteerde de laatjes van waschtafel en bedkastje.

,,'t Is keurig, keurig," prees ze; „Riekje is toch wèl netjes, hè?"

Ja zeker," viel Anna gretig bij, „een best meisje is ze."

„Wel een bof hier in den Haag."

„Nou, óf... en ik geloof, dat ze ook heel fatsoenlijk is; altijd zoo op tijd thuis."

De tusschendeur naar het kabinetje stond open; ook daar dezelfde netheid. Er stond een smaller en kleiner ledikant, en het vloerzeil lag er spiegelglimmend van het veel-geboend-zijn. Vóór den kapstok hing in ronde, als gepijpte plooien een blauw gordijn, waarin witte pauwen stonden en tusschen elke twee dieren hief zich een gestyleerde exotische boom in fel groen. Het scheen een pauwenpark en de donkere plooischaduwen gaven zulk een eigenaardige diepte aan de voorstelling, dat het was alsof de pauwen zich werkelijk bewogen, wanneer men de plooien deed golven. Ans had den lap gekocht op een uitverkoop bij Liberty en telkens trof haar weer de vreemde schoonheid er van.

„Kijk eens NeL nu lijkt het precies of die pauwen loopen," en ze rukte aan de stof, zoodat die zacht te golven begon. „Kijk nou 's hoe leuk, net of de pauwen heusch stappen."

„Ach jij!" spotlachte Nel goedig. „Heb je weer wat bizonders? Ik zie niks als een waaiend gordijn

Sluiten