is toegevoegd aan uw favorieten.

Een eenige dochter

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

111

bleef 'uit bet raam naar buiten staren, verdiept in hare mijmeringen.

„Juffrouw Frederiksen!" zei Doornburg eensklaps, „u verveelt zich."

„O neen, mijnheer, ik luister."

B't Eerste is misschien waarheid, 't tweede een gedecideerde leugen. Want u luistert noch naar de heeren, noch naar de dames."

„Ben je niet wel, lieve?" vroeg juffrouw Klipper.

„Een menscb kan nooit stil zijn, of juffrouw Klipper moet vragen of men niet wel is," zeide Martha met al het gewicht harer zeventig winters: „ik mag veel liever zien dat een meisje stifis in een gezelschap van oudere menschen, dan dat zij 't hoogste woord wil voeren."

„Zullen wij 't licht aansteken, Martha?" vroeg Adelbert.

„Heel goed, jongeheer! Dan kan u een partijtje maken, als u lust hebt."

't Licht bescheen spoedig het gezelschap. De opzichtersvrouw drong er op aan dat men 't raam zou sluiten, want het was zoo onvrij en ook zoo tochtig.

„Juffrouw Rika moest eens wat muziek maken," zei de pastoor, „terwijl wij aan 't whisttafeltje zitten."

„Waarom niet?" zei Adelbert: „de piano is in lang niet gebruikt, zij is misschien wat ontstemd, maar u kan toch altijd probeeren."

't Partijtje werd gevormd en intusschen zette zich Margo voor 't instrument, dat minder ontstemd was dan men aanvankelijk zou denken.