is toegevoegd aan uw favorieten.

Een verloren illusie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

88

„Patience" speelde. En hij leerde haar de beeldengalerij, deed kunstjes met de kaart, zei nieuwe namen voor 't Patience-spel.

„Toe Ru," kwam ze zacht-Iief, „doe ook eens mee?"

„Altijd in zijn studie!" grapte Juul, kaarten schuddend, maar zijn stem klonk moe, zoodat Annie hem even aankeek.

En Rudolf klapte 't boek dicht, zei luchtig„Kom, ik kijk!"

Annie was den heelen .avond in stemming van lichte vroolijkheid, even coquetteerend met Juul, ze voelde zijn bewondering, héél vriendelijk deed ze tegen Rudolf, van wién ze v o e 1 d e dat hij haar flirt met Juul afkeurde. Mevrouw van Raamsdijk lachte mee, tevreden, zooals zij zich in geen tijd had gevoeld. Nora,' gebogen over 'n borduurwerk, keek kalm toe,' zich heimelijk ergerend over 't nichtje, om haar zotte uitvallen. Ze zag Annie liever ernstig, met het waas van rouw, die over haar hing... hoe was 't mogelijk, pas haar vader dood en nu weer lachen, neen, Annie was haar toch antipathiek, hoor! En toen Juul afscheid nam om den laatsten trein naar Den Haag te halen, bedankte zij hem „voor den avond vol kunstgenot," hem in onbewuste coquetterie toeknikkend, 't kopje schuin.