is toegevoegd aan uw favorieten.

Een verloren illusie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

111

naar Amerika of naar Indië... o God ja, 'n nieuw leven beginnen... hij was toch nog jong, zeven en twintig pas! En was nu zijn leven reeds verstikt, weg? Maar hoe kwam hij aan 't geld... Waaien hielp hem niet meer... Annie, het nichtje!

Als hij leende van haar, rijk was ze niet, maar misschien hielp ze hem wel aan twaalf honderd gulden... god, dan was hij gered, als zij 't hem eens voorschoot? Dan ging hij heen... o ja niet langer in de poel van modder blijven! Hij schokte ineens fel op van zijn gedachten. Hij keek haar aan... ze las nog in zijn novelle, de blaadjes streek ze glad als in 'n liefkoozing.

De lentekoelte suisde door de boomen, icroezelde door Annie's blonde haren. Het was Juul alsof hij alleen met Annie ademde, alleen in reine wijdheid van lentelucht...

Hij boog zich dichter naar haar over, hij wilde haar tot ^zich trekken, fluisterend zeggen, hoe lief hij haar had... al die maanden reeds, het bloed joeg gejaagd' door zijn nerveus lichaam... ze keek plots op, haar groote oogen starend in de zijne, de groote violetten, zooals Juul ze wel eens noemde. Toen langzaam brak de betoovering... wendde Juul zijn hoofd af en keek hij naardehel-blauwe lucht.