is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen in Nederland

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

82

een antwoord zocht waarbij hij vrede hebben kon. Heel lang kon hij zoeken. Wat anderen hem als waarheid voorhielden of als onomstootbaar zeker wilden opdringen, bevredigde hem doorgaans met; hij moest het zelf gevonden hebben, en dan was het ook waar, al beweerde de heele wereld het tegendeel. Hij sprak heel weinig; alleen als hij in zijn overpeinzingen tot een resultaat gekomen was, deelde hij dit Adriaan mee, doorgaans heel beknopt, niet om discussie uit te lokken, alleen om hem, in den trant der Pancatantrasche wijsgeer en-zedemeesters, kernspreuken'* mee te geven op de levensreis als wegwijzers.

Den Vrijdagavond nu, vóór den Zaterdagmorgen "waarop Adriaan zich voorgenomen had te gaan visschen — en óók daarvoor heel vroeg in den ochtend uitgegaan was — had zijn vader tot over elven op hem gewacht om hem iets mede te deelen, ditmaal iets bijzonder ernstigs van ongewone lengte. Vader Van Arkel had er heel lang over nagedacht hoe het bijzondere van zijn jongsten zoon, die op geen van de andere kinderen leek, zelfs niet op eenig bekend lid van de naaste familie, te verklaren mocht zijn. Nu meende hij de verklaring te hebben gevonden, heel ingewikkeld voor anderen, voor hem helder en overtuigend.

Adriaan's grootvader was in het bezit geweest van een eigenhandig geschreven testament van een .zekeren Dirk Van Arkel, dat van geslacht op geslacht in de familie van den oudsten zoon op den oudsten zoon was overgegaan en dat nu het eigendom moest zijn van Adriaan's neef, den oudsten zoon van Adriaan's overleden oom, eerstgeboren broer van zijn vader. Dat testament dagteekende van 1651 en was geschreven met