is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder en dochter

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

m

nooit wat te zeggen geweest en nu was hem toch maar de kroon van het hoofd genomen. Juffrouw Mergel meende het niet zoo kwaad, zij wilde haar dochter niet opzettelijk pijn doen en als een heel enkelen keer Juultje zich niet kon inhouden, en begon te snikken was Zij dadelijk een en al medegevoel: „Gunst meid, je mot er niet om huilen, ZÓÓ bedoelde ik 't niet hoor, kom ben je mal, neem een lekker warm bakkie koffie."

De jonge moeder wist niet wat erger was, de grove toespelingen en onomwonden verwijten van moeder of het zwijgende, starre gezicht van vader, die haar wel niet meer uitvloekte, haar morgen en avondgroet beantwoordde, maar haar toch ook nooit een goed woord gaf en een vemensching mompelde als kleine Annie huilde. Dan haastte Juultje zich in doodangst met het kindje naar haar eigen klein kamertje, waar zij het suste en verzorgde. Vader mocht er immers geen last van hebben, zij moest al haar krachten inspannen om hem zooveel mogelijk het bestaan der kleine te doen vergeten.

Zij smoorde alle zelfbeklag, want ondanks alles, had zij haar oogenblikken van geluk, van zich rijk en zalig voelen als zij met haar kindje alleen was, als zij er mee speelde en al haar opgekropte teederheid in vurige liefkoozingen uitte. Maar zij