is toegevoegd aan je favorieten.

De sterke

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

303

„Om — om —" zei hij, zich diep tot haar overbuigend. Ze sloeg spontaan haar armen om hem heen „Ja, daarom...."

„Daar komt die tante weer.... nu moet ik roeren. Maar zeg eens gauw, kun je je niet aankleeden en meegaan? Toe, we zijn nog nooit officieel samen uitgeweest, laten we vanavond ergens soupeeren...."

„Goed," zei ze blij. „Tante zal je wel even gezelschap houden."

Op straat, in de lentebelovende atmosfeer, liepen ze gearmd. „Zou Polly dat nu wel goed vinden?" plaagde Franka. Hij lachte jongensachtig. „Wie weet 't? misschien wel niet...."

Franka's nummer, het laatste voor de pauze, was voorbij. Ze werd door een lange, Fransch sprekende heer naar de solistenkamer teruggebracht. Uit de zaal weerklonk nog de stormachtige bijval. Het was haar alsof ze zweefde. Met moeite vormde ze een paar beleefde zinnetjes in antwoord op het vloeiende en vleiende betoog van haar begeleider. God, dat was een .zaligheid geweest: al die luisterende gezichten in de donkerte beneden haar, en zij midden in licht en bloemen op het podium voor haar vleugel. Geen oogenbhk had ze angst gevoeld of twijfel. Haar naakte armen hadden zich even gestrekt, haar vingers zich gebogen. Toen, in een duizel van geluk, had ze gespeeld. Goed gespeeld? Haar mondhoeken