is toegevoegd aan uw favorieten.

Nora

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Uit het buffet dook ze de beschuiten en vruchten op en met een blije glanzing in haar oogen, zat ze over de oude vrouw, honderd uit babbelend, al maar over Emilie, en zij wist het niet, dat haar luchtige woorden welden uit den zonnigen rijkdom van haar eigen hart.

Het was later dan gewoonlijk, toen zij en Grootmama naar boven gingen. Nora met haar mantel over haar arm, voerde zachtjes Grootmama omhoog, als ze gewend was te doen. „

Op haar kamer stonden de ramen open en de gordijnen woeien luchtig naar binnen. Nora sloot ze. De avond was koel en stü. Er was geen geluid in 't donkere park, en t kwam Nora voor, of er iets b"zonder zuivers en gewijds lag in den wijden hemelkoepel boven 't afgelegen Beresteijn.

Het was nu nog eenzamer dan anders op Beresteijn. Grootmama en Nora misten den majoor, om wiens hulpbehoevende persoon zich heel den dag aller zorgen en aller gedachten samen trokken.

Het scheen of de dagen hun inhoud en alle handeling het middelpunt verloren had. _

Het was zoo leeg, zoo ruim in de kamers, waar zij Zijn grooten rolstoel miste, en ook Fee's vlindervlug figuurtje niet in- en uitging. Aan tafel zaten Grootmama en Nora wijd uit elkaar geschoven en 't gesprek, dat alleen van hen beiden komen moest, taande.

De geruischlooze najaarsdagen vergleden buiten met stillen weemoed. Li 't park werden geen vogels meer gehoord, asters bloeiden in late weelde en van de boomen plofte zoo nu en dan met zacht geritsel van *t al dunnend blad, een overrijpe peer. De wingerd om *t koetshuis kleurde, en als de zon doorkwam, vonkte die gevel van vurig rood. Dan scheen opeens de stille voorbereiding van de natuur onnoodig, werd het weelderig en warm, toch anders dan in den vollen zomer. Ijk herfstdraden doorsponnen de lucht. Ih 't boschje lagen de paadjes vol blad, dat geruischloos los het en naar beneden woei

8?