is toegevoegd aan uw favorieten.

George Washington

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

82

zij hem aankeek, zag zij, dat een diepe blos zijn gelaat overdekte, van zijn mousselinen das tot aan het donkere golvende haar. Zij liet zich hulpeloos weer in haar stoel neervallen en zat geheel verslagen. Haar smartelijke houding maakte hem geheel in de war. Hij zweeg een oogenblik, tot hij zichzelf weer meester was.

„Ik keer terug als een verslagen man."

Een lichte blos kleurde haar wangen.

„Neen", antwoordde zij. „Neen, u hebt gedaan wat u kon."

„Smartte het u te hooren, dat ik mij had overgegeven ?"

„Ik wist, dat ge het niet zoudt gedaan hebben als het niet onvermijdelijk was geweest."

Zijn oogen schitterden.

„Ik heb mijn ontslag gevraagd", sprak hij opnieuw en zag haar onderzoekend aan. „Uw ontslag?"

Zij stond op en zag hem aan. Toen ging zij weer zitten, doch vloog meteen weer overeind.

„Ge hebt uw ontslag gevraagd, mijnheer Washington?"

„Ja. Eenige oogenblikken vóór ik u ontmoette had ik gouverneur Dinwiddie mijn besluit medegedeeld."

„O!" riep zij uit. Haar bleekheid had plaats gemaakt voor een warmen blos; zij was een en al leven en vuur. „O, hoe jammer, hoe verschrikkelijk jammer, mijnheer Washington."

„Vindt u?"

Zijn veelbeteekenende wijze van spreken scheen haar weer tot zichzelf te brengen; de uitdrukking van verwarring en wanhoop, die hij niet begreep, gleed weer over haar gelaat.

Zij stond onbeweeglijk, de linkerhand nog steeds in het uiteinde van de shawl gewikkeld.

„Ja", antwoordde zij op gesmoorden toon en met neer-