is toegevoegd aan uw favorieten.

George Washington

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK XII.

DE NEDERLAAG.

Het schot werd gevolgd door een tweede en een derde, en luide, schelle kreten; op de begroeide heuvels schitterden kleine vlammetjes en stegen witte rookwolkjes op.

„Wij zijn recht in een hinderlaag geloopen", kreet Washington.

De voorste rijen van het Britsche leger waren reeds gevallen en zij, die volgden, deinsden geheel verbluft door deze onbekende wijze van oorlogvoeren verschrikt en verward terug. De Virginiërs daarentegen, die onmiddellijk begrepen wat er gebeurde en in welk een doodelijk gevaar de troep verkeerde, verspreidden zich terstond en zochten, evenals de vijand, dekking achter de groote boomen, die de open vlakte, waar de Britten verzameld waren, omringden. Generaal Braddock zat met bleek en strak gelaat in den zadel, de ontbloote sabel in de hand. Zijn oogen fonkelden, toen hij zijn mannen zag vallen door het geweervuur van een onzichtbaren vijand. George Washington wendde zich opgewonden tot hem.

„Generaal — zij moeten dekking zoeken. Het is de eenige uitweg. Anders blijft er geen man over!"

„Dekking zoeken, volgens de methode van de kolonisten", antwoordde Braddock woedend, naar de Virginiërs wijzend, die achter de boomen stonden. Ik zeg u, dat Britsche troepen niet gewend zijn om lafheid te toonen