is toegevoegd aan uw favorieten.

Dialogen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ontledend ik was komen te staan tegenover mijn eigen diepste aandrift èn de jouwe. Ook hoe je dat niet wilde. Niet wilde, dat is je vroeg een spontaan geven van mijn kant, terwijl je het totnutoe had pogen te belemmeren. Jij vraagt nooit iets, zonder zelf minstens evenveel terug te schenken. Dus er was geen gevaar meer. En de ommekeer begon.

Ange. Ontleedt je dit nu weer niet te ver? Je schrijft mij een bewustheid toe, die ik niet bezit. Ik geef toe, dat ik eenigszins aanvoelde, wat je daar zei. Maar in geen geval zoo fel, als je het doet voorkomen. Geerten. Ik schrijf je een intuïtie toe, die minstens even ver doordringt als mijn bewust-ontleden. Doch wat doet het er toe, of ik nu wellicht iets te ver ging. Het is goed, dat ik dit alles zei. En nu kan ik ook dit uitspreken: Wat is al ons spreken? Hoogstens het wegruimen van beletsels. Wij ontleden. Wij redeneeren dóór, wederzijdsch bouwend op eikaars instemming of tegenwerpingen. En laten

118