is toegevoegd aan uw favorieten.

Dialogen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wij niet al het gezegde rusten om de conclusies, terwijl wij de conclusies op haar beurt laten rusten om hetgeen rijst daarachter ? Wij willen elkaar zoo diep mogelijk leeren kennen. Waartoe? Niet om die kennis-zelve. Maar terwille van de aandoening, die ons dan zal vervullen. Terwille van den staat, waartoe wij opgevoerd worden. Wat leeft er van gesprekken als het onze na in de herinnering ? Niet het gezegde als een zware, onverteerbare massa. Maar een enkel loos woord, waaraan geen aandacht geschonken werd, toen het kwam. De heugenis van een blik, waarover niets werd gezegd. Een bijzóndere stilte, waaraan geen naam valt te geven. Dus: het onbewust-doorleefde. Dat is het hoogste. Wij drijven voortdurend onze bewustheid op de spits om een telkens hoogere onbewustheid op te roepen. En daarmee kunnen wij niet te ver gaan. Integendeel. Na elk „doorrijden" zal ik het nu maar eens noemen, bevinden wij ons in een wijder onbewustheid en genieten rust...

119