Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lezer aanvaardt de avonturen alléén wanneer hij ze ondervindt als natuurlijk, hoe ongewoon en hoe onverwachts ze ook zijn mogen. Het onmogelijke moet hem mogelijk en het onbekende bekend toeschijnen. Zoodat hij zich ten slotte in een fantastische of absurde wereld even huiselijk en gemakkelijk beweegt als in het vriendelijke stadje waar hij woont. Wanneer de lezer echter den opzet gevoelt, wordt hij ontstemd en één nietig détail dat het „zoeken" verraadt kan de werking van het; geheel verstoren. Bij Pierre Benoit gevoelt men den opzet en het zoeken steeds en men ergert zich aan het „gezochte". Wanneer men zeer waardeerend zijn wil zegt men: dat heeft hij aardig in elkaar gezet, daarmede aanduidende dat men geen oogenblik het slachtoffer wordt van schrijvers wonderbare wereld. De lezer van een goeden avonturenroman wil slachtoffer worden van het kunstig bedrog. Een avonturenroman is alleen goed wanneer hij slachtoffers maakt. Bij Benoit blijft de lezer steeds over zich zelve meester. Hij is een oogenblik geboeid. Maar dadelijk daarop is de illusie verstoord. Dan ziet hij de geschilderde boomen en de scharnieren van de poppen. En ook bemerkt hij voortdurend den man die aan de touwtjes trekt. Dat is niet aangenaam, ook al bewondert hij somwijlen de buitengewone handigheid waarmede men de figuurtjes laat dansen.

10

Sluiten