is toegevoegd aan uw favorieten.

De wonderbare historie van den laatsten Uilenspieghel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Verklaring.

Eens hield ik 'n lezing — wie doet dat al «iet? — in Kudelstaart, een der groote steden van Waterland. Bij den voorzitter, een notabele, viel ik zóó in den smaak', —niemand, die het genoegen heeft mg te kennen, zal zich daarover verbazen, — dat hij beloofde, mij eens in Statenstad te bezoeken. Hij heette Hartsfeld.

— Mijnheer, daar is 'n zekere mijnheer Hartsfeld, zei mijn huishoudster op een mooten zomermorgen, toen ik aan 't ontbijt zat.

Vreemde tijd voor 'n visité... „Etiquette onder vrienden? Maar Valclos, dat is belachelijk," zei de Comte de Candal. Dus meisje:

— Laat mijnheer maar binnen komen.

'n Zekere verbazing lag op haar gezicht; doch daar zij bij ondervinding weet, dat m'n wil wet is, en dat ik geen bevelen geef, om ze in te trekken, gehoorzaamde ze, als 'n slavin.

Daar kwam 'n vies oud mannetje binnen; de antipode van den grooten, breeden, gespigneerden vriend Hartsfeld. . I