Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wat de schuldigen betreft, die — ten slotte — door G. G.'s kunst (ik gebrnik dit woord opzetteüjk: het „deduceeren en combineeren" i s bij hem tot een kunst geworden!) gegrepen en ontmaskerd werden, ik heb alle voorzorgen genomen, dat men deze niet herkennen zal. De zaak is, om velerlei redenen, zoo stil mogelijk gehóuden en het is wenschelijk, dat de werkelijke namen van de bedoelde personen niet bekend worden.

De aangewende methode — want er zat methode in de wijze, waarop de misdaad geschiedde — was echter dermate origineel, dat ik mij in de geschiedenis der criminaliteit daarvan geen tweede voorbeeld herinner. Dat is wel de hoofdreden, waarom ik de verzoeking niet heb kunnen weerstaan, het geval hier uitvoerig te beschrijven.

Die beschrijving zal ertoe bijdragen, een van G. G.'s geliefkoosde stellingen duidelijk te demonstreeren.

„De fout van de meeste menschen, die zich verbeelden detective te zijn, is deze: dat zij zich de methoden der misdadigers veel te ingewikkeld denken. Een crimineele zaak kan er héél ingewikkeld uitzien en niettemin kan de door den misdadiger gebruikte methode verbluffend eenvoudig zijn."

Zóó ongeveer luidt de hier bedoelde stelling van mijn vriend.

En het avontuur, dat ik „De Dubbelganger" gedoopt heb, is voor deze stelling een afdoend bewijs.

4

Sluiten