is toegevoegd aan uw favorieten.

Bomston

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

H7

Tegelijk met den collega kwam mijn paspoort, en, met de eerste morgenschemering, verhet ik het huis waar ik nog geen twaalf uren geleden binnen was gekomen zooals honderde malen tevoren.

Eerst toen ik onderweg was naar het station gaf ik mij rekenschap van mijn zonderlinge positie; binnen weinige uren was ik de begeleider geworden van een man wiens politieke opdracht ik niet kende, en bovendien een dief van documenten, die ontdekt zouden kunnen worden in mijn Berlijnsche huurkamer. Het was alsof de omstandigheden zich naar den onverzettehjken wil van een ondoorgrondelijke gedachte opgestapeld hadden. Maar er was geen terug meer.

In de hal van het station vond ik Letsner met de verpleegster. Hij zag er flink en opgewekt uit, en zij was een klein tenger verpleegstertje met een bleek gedwee gezichtje dat nauwelijks tot aan zijn schouder reikte.

Maar ze gedroeg zich kalm en bijna onverschillig; het is merkwaardig hoe een vrouw zich intuïtief voegt naar de onuitgesproken wenschen van den man dien ze hef heeft.

Hun afscheid was een lange handdruk; het was alsof ze in dit laatste oogenbhk zijn beeld voor goed in zich vastlegde; toen wendde ze zich snel af, en, terwijl Letsner in den gereserveerden coupé