is toegevoegd aan uw favorieten.

Sherlock Holmes, junior

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 89 —

„Gaan... naar die bende?" Mevrouw knikte.

„Weet je wel, wat je daar eischt?" Mevrouw haalde verachtelijk haar schouders op. „Ga je... of ik gal" Dat was te veell

Met 'n soort Javaanschen oorlogskreet snelde de heer Ekko naar buiten en rende op het troepje vreemdelingen toe.

„ Jeises... 'n gekke men!" gilde 't veldbouquet.

„Wat motten jullie...? wat willen jullie van Ekko?" schreeuwde de bewoner van Rustoord.

'n Oogenblik scheen het, dat de heele troep met Jen voorop op de vlucht zou slaan, maar de ' bruine paletot vond de gelegenheid te schoon om z'n onverschrokkenheid te toonen en bleef staan.

„Wat beteekent dat?" herhaalde de heer Ekko thans werkelijk dapper, op barsch militairen toon.

„Wet seit uwe?" vroeg de paletot verbouwereerd.

„Wat moeten jullie van me, vraag ik?" herhaalde de ander.

De paletot raakte verlegen, z'n metgezellen bleven op 'n afstand, Jen riep: „Piet kom hier... maak nou geen mot, jö..."

Maar Piet dacht er niet over mot te maken, de barsche meneer leek hem toch welbeschouwd ietwat gevaarlijk en hij droop af, waarna hij op 'n goede distantie gekomen, dapper en hard grinnekend z'n gezelschap toeriep:

„Wacht effe jonges, da was 'n halve gare men... die vroeg wet offeme moste..."

„La-me 'm zoenhandjes geife," riep het veldbouquet, de daad bij 't woord voegend en haar vriendinnen volgden 't voorbeeld, waarna Jen en z'n