is toegevoegd aan je favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

16

hem weer in alles en nog wat inhalen. Hij was president van de Kamer van Koophandel geworden en ook probeerden ze hem over te halen, om zich weer beschikbaar te stellen voor 'n candidatuur voor den gemeente-raad. Hij zou vast gekozen worden, daar was geen twijfel aan, voor 'n échec was ze niet bang, Henriet, maar toch, ze raadde het Herman af. Hij had al werk genoeg... 't Gaf ook maar weer vergaderen op allerlei ongelegen tijden. Ze was veel te blij, dat hij weer de echt-huiselijke man van vroeger was geworden ... En dan, nou ja... zoo eervol was 't niet meer in den gemeente-raad te zitten ... 't was niet wat 't twintig jaar geleden was... Er zat tegenwoordig van alles in ... Och nee, als-t-ie er even buiten kon, moest Herman er maar af zien te komen.

Prettig ook vond ze, dat Laurens spoorstudent was gebleven en niet in Delft was gaan wonen. Hij had 't zelf niet gewild, al had pa, toen hij z'n tweede studiejaar inging, het goed gevonden, wanneer-ie lid wou worden van 't corps en <ian met-een in Delft op kamers ging wonen. Voor alles vond ze 't echter maar beter zoo; ze hield maar 't liefst zoolang mogelijk hutje-met-mutje bij mekaar. Ze kon zich ook niet losmaken van 'n zekeren angst voor't losbandige studentenleven — die Delftsche heertjes hadden vooral geen beste reputatie, ze konden verschrikkelijk ruw en brooddronken doen. wanneer ze loskwamen; van andere universiteiten hoorde je daar zoo niet van — en al zou Laurens er ook niet aan meedoen, omdat hij er te ernstig en te degelijk voor was, zoo rustig en zoo veilig als bij z'n moeder thuis zou-d-ie 't nergens krijgen... Ze liet Henri maar kalm spotten met „moeders pappot" ... Hij had die nooit gekend, ongelukkig genoeg, je merkte 't maar al te goed bij hem, dat-ie van de ware huiselijkheid geen notie had...

Inderdaad was uit Laurens geen vroolijke, levenslustige student gegroeid. Hij was veeleer van 'n teruggetrokken eenzelvigheid geworden na den kortstondigen Vrijheidsroes van eerste-jaars-student. Hij had het met het clubje, waarin hij aanvankelijk — hoe wist hij zelf eigenlijk niet — was -verzeild, niet al te best getroffen; er werd daarin op'n ruwe,