is toegevoegd aan je favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

24

„Nee, meneer, d'r is niemand thuis... 't Zal meneer en mevrouw spijten."

„Mij ook... nou enfin... doe m'n groeten, wil je..." Met sprongetjes was Emmy de trap af: „Georg... Georg..!"

„O," schrok Dientje met 'n kleur, „de juffrouw, ik dacht, dat ze uit was."

Doch Georg Mencke nam er geen notitie van, liep naar binnen:

„Hallo, dat tref ik nog," riep hij joviaal en monter, „ik kwam eigenlijk speciaal voor jou ..."

„Is 't heusch ... en ik dacht juist aan jou," zei Emmy spontaan, maar wilde terstond precieseeren „of liever..." en vol tooide uit kieschheid den zin niet, wijl ze zeggen wou, dat ze aan z'n niet gehouden belofte had zitten denken. Georg was haar echter op 't goede moment reeds in de reden gevallen.

„Ik kom je eindelijk het beloofde brengen," verklaarde hij en hield 'n city-bag toonend omhoog.

„Is 't heusch?" Z'e voelde de verrassing in 'n warmen gloed op haar gezicht. „Je ben toch..."

„Nou, wat ben ik?"

„'n Man van je woord."

„Anders niet?" vroeg Georg met merkbare teleurstelling. „Is dat niet de hoogste lof, jongen?" „O, wel nee, dat is 't minste, wat je van me verwachten mocht."

„'n Schat dan," plaag-vleide Emmy. „En kom nou maar mee naar m'n atelier, ik brand van nieuwsgierigheid."

Naast elkander gingen ze de breede trap op. Georg had vertrouwelijk en leutig z'n arm onder den haren gestoken en de smalte van den looper dwong hem te klimmen dicht tegen haar aan gedrukt.

Toen bekende Emmy:

„Ik had me voor niemand thuis gegeven, weet je. Maar jij maakt natuurlijk 'n uitzondering... Ik vind 't 'n leuke verrassing, dat je gekomen ben."

„Vooral nou ik wat meebreng, hè."

Geen onaardige gedachten van me hebben," waarschuwde ze en drukte z'n arm.