is toegevoegd aan uw favorieten.

Een wilde lente

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in aanraking kwam en over geen van haar ooit iets zei, terwijl hij anders nog wel eens mededeelzaam was. Hij ried haar, den jongen maar eens bij hem te sturen, maar ze zei, dat ze daar niet over durfde spreken, omdat hij dat voor eenigen tijd al geweigerd had en ze vreesde aanvallen van woede, als ze er weer over begon% De medicus zei toen, dat hij geen patiënt kon behandelen, zonder hem bij zich te hebben, en gaf daarom de moeder den raad, eens met hem op reis te gaan, naar de Riviera bijvoorbeeld. Maar toen ze er met Hugo over sprak, begreep die dadelijk de bedoeling en zei, dat hij toch niet zijn studie middenin kon afbreken, en dat het reizen maar uitgesteld moest worden tot de groote vacantie. Zoo was het gebleven tot aan de ontmoeting met Fransje dien ochtend. Die maakte op hem een ontstellenden indruk, hij beefde toen hij voortging en ook Fransje was onder den indruk, omdat ze wel had gezien, dat Hugo, zoo'n deftige jongen, die in zoo'n voornaam huis woonde, ontroerd was, toen hij haar zag. En de gedachte, kamenier te worden bij zijn móeder en dan verliefd te worden op mekaar en dan samen te trouwen kwam weer in haar op.

Ze werd nadenkend, terwijl ze voortging: het zou toch heel goed kunnen, ze wist zeker, dat ze wel veel zou kunnen leeren, Fransch en andere dingen, die de meisjes van de hoogere burgerschool leeren, ze vond het nu vreeselijk jammer, dat ze, toen ze klein was,

115