is toegevoegd aan uw favorieten.

Vrouwenweelde en vrouwensmart

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

82

,,'tls ma's zorg, wat 'k uitvoer. 'kBen drie en twintig, hoor, ik betaal mijn kost." „Betalen?"

„O ja, dat weet jij niet. Ma kocht ons heel jong in een levensverzekering. Wij hebben op ons twintigste jaar ƒ500 inkomen 's jaars. Ja, zie je", ging ze voort, terwijl Suze haar verwonderd aanzag, „mama zegt, een meisje heeft toch zoo'n toer om door de wereld te komen."

„Wanneer jij er op blijft zonder iets in 't huishouden te helpen, vorder jij noch je ma er hard mee."

„Daar denk ik niet over, 'k ken trouwens geen huiswerk, aan naaien heb ik 'n hekel. Arie is ook vaak vol ruzie over de lijfrente. Alleen voor mama zwijgt hij; die kan ook zóó vernietigend en scherp iets zeggen, dat je wijs doet, door weg te loopen."

Suze dacht meewarig aan dien wilden jongen en aan al zijn ruzie met de hem geniepig-plagende Ina. In al zijn wrevel lag eerlijkheid, in zijn verwijten aan Ina behoefte aan liefde. Zij stond hem maar te sarren door te weigeren om 't losgeraakte gespje aan zijn dasje te naaien. Suze kon 't niet laten, ofschoon logée en al stond 't wat raar voor een jong meisje, den jongen man vriendelijk te vragen:

„Wil ik 't even doen, jongeheer?"

Verrast zag hij op. Eerst boos. Wat week en verlegen zei hij: „Och, juffrouw, ik heb strikjes genoeg, maar 'k doe juist dat ding zoo graag aan. Is 'tnou zoo erg voor Ien me even te helpen?" Daarna weer plagend: „Och, ze kan 'tniet eens. Weet u hoe 'thier toegaat in huis? Zoo:

„Vader Jan past op het kleintje, Moeder Jans is op 't kantoor, Kleine Jansje is naar de kweekschool, Kleine Jan heeft 't voorschoot voor.""

.Onderwijl nam Suze 't strikje ter hand. Ina neuriede een straatdeun. „Je kunt je voorschoot aandoen, Jantje", zei ze, zich hatelijk omkeerend naar Arie.