is toegevoegd aan uw favorieten.

Mevrouw Bovary

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

1,2 MEVROUW BOVARY.

oJe1^,eppe «ekend heb» voor ^ *>ï u kwam, antwoordde Félicité. Zij was ook zoo bedroefd, zóó bedroefd, dat, als zij op den drempel van het huis stond, men geloofd zou hebben een doodslaken te zien, dat daar was neergehangen, 't Scheen dat zij een soort nevel in het hoofd had, de .dokters noch de pastoor konden haar helpen Als t al te erg werd, ging zij heel alleen naar den oever der zee en de officier der douanen vond haar dikwijls op den buik liggen schreien. Na haar trouwen is 't overgegaan, zegt men.

— En ik, zei Emma, heb 't juist na mijn trouwen gekregen.

VI.

Op een avond dat het venster openstond en zij ervoor gezeten naar Lestiboudois, den doodgraver, keek die bezig was geweest de palmen te snoeien, hoordé zij plotseling voor het Angelus luiden.

't Was in. 't begin van April, als de primavera's nog met ontloken zijn; een lauwe wind strijkt over de perkjes en de tuinen schijnen, even als de vrouwen, toilet te maken voor het zomerfeest. ,

Door het latwerk van 't prieeltje en daarbuiten zag men de rivier zich in grillige bochten door de weiden slingeren. De avonddamp zwierf tusschen de bladerlooze populieren door, hun omtrek vervagende tot violette schemerlijnen, bleeker en doorschijnender dan een subtiele sluier, welke in hun takken was blijven hangen. In de verte liepen de koeien, doch men hoorde noch het neerzetten der pooten, noch het geloei, terwijl de klokketonen voortgingen met hun stille klacht de lucht te vervullen

Bij dit voortdurend klokgelui gingen de gedachten der jonge vrouw terug naar haar oude herinneringen van kindsheid en pensionaat Zij zag weer voor zich de groote kandelaars, die op het altaar boven de bloemvazen uitstaken en den veelzuiligen tabernakel. Als toen had zij zich temidden van de lange rij witte sluiers willen bevinden, welke hier en daar werden afgebroken door her zwart