is toegevoegd aan uw favorieten.

Achter de heuvelen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

84

buiten voor haar huisje en wenkte den eersten, die de kerkdeur uitkwam. De anderen volgden, één voor één, een lange, plechtige stoet. Bij groepjes gingen ze het kamertje binnen, en traden zwijgend weer naar buiten, om plaats te maken. Op 't erfje wachtten ze ademloos tot eindelijk ook de Dominé kwam.

Hij stond voor 't bed, waarop Maartje lag, met licht van diepen vrede, op haar oude, stille gezicht.

Toen werd zijn hart vroolijk; hij vouwde de handen en dankte, dat Maartje's blinde oogen nu eindelijk de schoone werkelijkheid zagen.

Toen hij weer buiten kwam, met al de blijdschap op zijn gezicht, hief plotseling een oude, bevende stem den eindpsalm aan, waarvan de naklank nog trilde in de harten.

De heele gemeente viel in; —

't klonk als 'n zegelied. —

VI. Avond.

Nu is het avond geworden, de avond van een warmen, lichten voorjaarsdag. Het landvolk met ploeg en spade heeft zich dapper geweerd, want de dagen haasten in het lengen naar den korten, al te korten,