is toegevoegd aan uw favorieten.

Banden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werden zachter. Voor alles mocht ze Bé niet ledig laten staan; ervoer ze 'tals een onverwachte, haar toegeworpen gift, dat vertrouwen van Bé, die bij de eerste groote moeilijkheid in haar leven bij haar gekomen was om steun. Met ongewone zachtheid gaf ze zich thans aan Bé, voelde haar belangen

mee En Bé was getroost, opgelucht, nu dat tante Liek

haar begreep.

„Als je maar iemand hebt, Tante, die er eens met je over kan praten...."

Liesbeth verstond hef. „En toch sta je op de moeilijkste oogenblikken van je leven altijd alleen, Bé."

Bé kleurde even, licht ontroerd, voelde hoe zij raakte aan iets, dat nooit tusschen hen was aangeroerd. Ze voelde zich nader tot tante Liek, dan ooit te voren. Van haar kon ze 't aannemen tenslotte, wat Liesbeth aanwees als den eenig mogelijkën weg.

„Heusch Bé, we moeten kalm afwachten tot na 't examen, geen scènes maken, dan bederf je alles weer. Papa houdt er nu eenmaal niet van overrompeld te worden en als 'tdan zoover is, zal ik ook nog wel eens mijn best voor je doen—"

Zelf voelde Liesbeth haar woorden leeg, als beloofde ze iets, dat boven haar krachten ging. Maar Bé was tevreden, zag de toekomst weer licht. Ze zou dan maar probeeren, Papa ook een beetje te begrijpen, en tenslotte zou 'ttoch goed worden.

Liesbeth glimlachte. Ze kende dat van Otto. Eerst een berg van bezwaren, en eindelijk, als aan zijn eigen kregel verzet voldaan was, zou hij toch toegeven. Vooral waar 't Bé betrof, die niet licht buigen zou; en ze wist hoe hij met zijn koele natuur boven alles hechtte aan zijn eenig kind. Bé had een wil als haar vader....

Bé draalde, wilde meer nog lang bleven ze praten

samen, beidén voelend hun intiem-zijn-opeens, als iets moois, dat plotseling voor hen was opengegaan....

87