Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

afloop van den studie-termijn kwam ik op 't kleine, maar als kruispunt niet onbelangrijke station DurkinJunction van den Grand Trunk-spoorweg. Daar kreeg mijn uitvindersdroom me weer te pakken ; telkens leidde het telefotografisch vraagstuk mijn aandacht af. En op 'n ongelukkigen dag was een enkel verkeerd sein genoeg om een kolentrein dwars op een snel-goederentrein te doen inrijden.

Amerika is groot, en toen ik mijn twee maanden had uitgezeten, waren er nog steden genoeg waar ik 'n betrekking kon vinden zonder dat men naar mijn verleden vroeg. Maar, vergeet dit niet : het ging alles op geen stukken na zoo glad als ik 't nu vertel — ik had honger geleden, rondgezworven en op een bank in 'n plantsoen geslapen, eer ik weer werk vond. Dat maakt hard, bitter en onverschillig, en minder kieskeurig in 't kiezen van de middelen waarmee 'n mensch z'n leven moet onderhouden.

Zoo kwam ik dan op een van de Postal-Union bureau's in Chicago, die groote steenen hel van onbarmhartigheid en geldzucht. Ik weet zeker dat ik daar hard en eerlijk wilde werken, maar goede hemel, wat een toestanden vond ik daar ! Beurs - en race-telegrammen werden er door de beambten even opgehouden tot ze hun weddenschappen, met gebruikmaking van 't geseinde bericht, hadden afgesloten, zeker nu dat ze winnen zouden. Ik heb 't bijgewoond dat een van de telegrafisten in een uur straatarm en tweeduizend dollar rijk was ! En ik, die nauwelijks

wat warm eten kon betalen Al gauw deed ik met

de anderen mee, kreeg vijfhonderd dollars te pakken, maar was zoo wijs er mee uit te knijpen, toen op 'n morgen mijn scherp oor door al 't getik heen een telegram las van de politie aan den directeur van 't kantoor, v , <-

Nu begon ik een zwervend leven, als was ik een straatkat. Mijn portret zag ik af en toe in oude

4

Sluiten