Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

8

Na van uit Barcelona vertrokken te zijn, stapte ik te Genua aan wal, reisde over Milaan, dwars door Zwitserland en overschreed de Duitsche grens op 17 Januari 191,6. Vanaf het oogenbl k dat ik mij in dat land bevond begonnen voor mij de moeilijkheden. Mijn papieren waren in orde en ik kon rekenen op de steun van de legatie en de consuls van mijn land. Ongelukkigerwijs had ik slechts een paspoort voor Duitschland kunnen bemachtigen en om gerechtigd te zijn het geanexeerde deel van België binnen te trekken moest ik een maand lang voortdurend stappen doen te Frankfort, Keulen, Coblenz en ten slotte te Berlijn.

Ik geloof inderdaad dat mijn Argentijnsch burgerschap geen aanbeveling is geweest, alhoewel mijn land in het geheel niet aan den oorlog deelneemt. De Duitschers zijn niet onbekend met het feit, dat de sympathie in Argentinië uitgaat naar hun tegenstanders en in het bijzonder haar het heldhaftige en ongelukkige België. De Argentinieërs weten, dat hun consul te Dinant, een eerbiedwaardig grijsaard, op lafhartige wijze vermoord werd door de Duitsche horden, dat hun vlag vertrapt werd en door het slijk gehaald, dat het archief van het consulaat op straat werd geworpen. Onze schrijver Don Roberto Payró liet naar aanleiding van deze voorvallen een protest hooren, dat in de geheele Argentijnsche Republiek een weerklank vond.

*

.... Eindelijk vertrok *ik voorzien van een pas zoo snel mogelijk naar Brussel. Mijn hart kromp ineen toen 'k reisde door Verviers, Luik en Leuven, steden waaraan zulke tragische herinneringen verbonden zijn....

In de trein bevonden zich een aantal soldaten. Hun geestdrift was niet meer zoo fel als zij in 1914 deden voorkomen te bezitten. Zij spraken desalniettemin met vertrouwen over de verovering van Egypte, de spoedig te verwachten val van Saloniki en de dreigende opstand in Engelsch-Indië.

Sluiten