is toegevoegd aan uw favorieten.

Het verleden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET VERLEDEN.

III

„Ja, maar daar gaan we niet zitten."

Zij trok een soepel zijden gordijn van een grijsbruine kleur voor de glazen deuren en maakte licht. Leo keek om zich heen. De kamer had niets van een gewoon meisjesboudoir, met wit gelakte meubeltjes, rose of blauwe bekleedsels en fijne, kostbare bibelots. Het geheel maakte een rustigen, harmonischen, voornamen indruk. Op den vloer een perzisch tapijt, waarvan de bestorven kleuren opleefden in den gloed van het vuur. In den eenen hoek een rustbank waarop een stapel mooie, warmgetinte kussens. In den anderen de piano, half verborgen door een donkerkleurige, indische sjaal. Aan de wanden een paar reproducties naar schilderijen van Corot en andere fransche meesters. Maar een jardinière van blauw porselein met een overvloed van planten gevuld, een elegante theetafel met zilveren servies en doorschijnende, chineesche kopjes, een antiek schrijfbureautje met tal van kostbare kleinigheden, deed de kamer dadelijk als het uitsluitend verbhjf van een vrouw