is toegevoegd aan uw favorieten.

Een waan

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

91

aan Ernst Rosdijk schrijven, hem zeggen dat ik van hem alleen hield, op hem wachten wilde, tien, twintig jaren, als het moest.

Zoo lag ik mijzelf op te winden en allerlei dolheden te bedenken, maar na een uur was ik uitgehuild. Ik bette mijn oogen en ging kalm naar beneden, slechts ten halve begrijpend hoe ik zoo dwaas gewéést was.

Maar 't bleef een lieve illusie, dat denkbeeld dat Ernst mij in stilte nog liefhad.

Mijn huwelijksdag brak aan. Het was een sombere dag in 't laatst van December. Ik herinner me dat ik mij heel kalm en rustig voelde, maar dat ma zenuwachtig heen en weer liep, want er zou een dejeuner voor de naaste familieleden en de getuigen zijn, bij ons aan huis. Terwijl ik bezig was mij te kleeden hoorde ik al het geraas en het gepraat, de stemmen van pa en ma, maar ik had een gevoel alsof ik er buiten stond. Ik begreep wel dat ik 't was die op het punt stond te trouwen, dat voor mij al die drukte gemaakt werd, maar 't was of het mij niet aanging. Ik voelde geen emotie, geen angst, geen blijdschap