is toegevoegd aan uw favorieten.

Toen 't kòn...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu was hij heen. Ze hadden besloten, dat hij op Katwijk 'n hotel zou zoeken. De zee zou 'm z'n verspilde krachten teruggeven, z'h zenuwen versterken. En t was niet zoo ver van haar weg.

Hij had 'r tot huis gebracht, niet meer mee binnen willen gaan, 't liep al tegen den avond en 't zou toch wel kunnen, dat 't niet zoo makkelijk was 'n kamer te vinden, midden in 't seizoen. En als ie eenmaal bij >r binnen was, kwam ie vanavond heelemaal niet weg. tWas al zoo moeilijk! geweest, van hun plekje in de duinen op te staan. Telkens had hij 'r weer in z'n armen genomen, lachend-zuchtend: „O Diet, 'kben zoo zwak-" Ze had ten slotte gezegd, dat 't nu moest, dat ie niet midden m den nacht in Katwijk op 'n kamer uit kon Nu was hij heen. 'r Eten had ze niet aangeraakt; uitgeput, misselijk, met 'n snijdend misdadig gevoel 'n klemmenden angst, was ze terstond naar bed gegaan Wat was dat, dat ze zoo misselijk was? Binnenin r lippen voelde ze 't voortdurend kloppen en trillen voortdurend voelde ze 'r lippen weer naar de zijné opgezogen. Dat golfde telkens 't misselijk gevoel sterker op.

Zou 't z'n oorsprong hebben in de ongewoonte? Zou