is toegevoegd aan uw favorieten.

Vlaamsche zielen in den Europeeschen wereldbrand

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze zonder dat hij er bij was, hij zou er een oogst in zien van zen eigen zaaisels. O . . . dat haar iets overkomen was. terwijl hij zich vlak bij haar bevond en haar toch niet naderen kon, dat had voor hem een bijzondere bediedenis I

Hoe had hij met haar geleefd I Hij zag thans zen leven, dat hij met haar geleefd had, zich als door een geheimzinnigen film voor zen geest vertoonen. O . . . hij sloeg de handen voor zen oogen I Hij wilde dat oude beeld niet meer zien. Het reet zen hert aan stukken. Neen... neen ... niet dat oude leven. Maar het was tevergeefs tegengestreefd. Alles, alles zag hij. En wreed zelfverwijt sloeg hem op zen ziel. Hevige wroeging beet hem in zen boezem met gloeiende tanden. — O God, erbarming 1 kreet hij. Maar zen eigen gedachten spotten met zen gekerm 1 Hij had nu schoon te klagen ... en om erbarming te roepen, hij . . . die voor zen vrouw geweest was als een steen zoo hard. Hij kromp nu ineen . . . simpel voor het beeld zijner herinnering ... hij die zijn vrouw zoo menigmaal had doen ineenkrimpen van lijfelijken angst, van natuurlijke smert 1 Hij ... . de dronkaard, de vleeschelijke egoïst, hij bukte nu onder zedelijke slagen van 't zelfverwijt... hij die zen vrouw wreed had doen bukken onder de slagen van zen lompe vuist 1 Hij knarste de tanden, maar

90