is toegevoegd aan uw favorieten.

... Verraadt gij mij met een kus?

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doen gevoelen, welk een schat wij bezaten.

Met een snik wenden wij het hoofd af, wij kunnen en willen niet zien, hoe dat leven daarbuiten opbloeit; willen den roep van den vogel, die jubelend ten hemel stijgt niet verstaan; niet zien naar dat nieuwe, dat komende

Met gebogen hoofd, het hart vervuld van droefenis, zóó willen wij onzen doode gedenken

En dan in de stilte van den morgen,

stroomt de warme lenteadem binnen en betoovert ons hart. Hoort, die jubelende tonen!

Draagt iedere gevederde zanger den Godstoon in zijn keeltje? Is dat onze troost? Zenden de bloemen haar geuren, omdat zij een deel van Hem zijn?

Is de warme aarde vervuld van Zijn groote liefde, zoo, dat zij al haar gaven den stervelingen schenken moet? Is het zonnelicht, Zijn licht?

Wij weten het niet, wij zullen het nimmer verstaan. Wij zullen immer weder vragen

en geen antwoord ontvangen „Wat

Ik doe, weet gij nu niet, maar gij zult het na dezen verstaan".

Jezus' woorden, Jezus' troost I

9i