is toegevoegd aan uw favorieten.

Zonen der kerels

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

90

„Neen," — zeide Stijn, — „ik wil het anders en beter zeggen: help gij mij, om ons land te verdedigen, om mijn huis en mijn haard, mijn €orahe en mijn Ivo te beschermen!"

„Dat zal ik!" — beloofde Joseph plechtig.

De twee mannen waren zoo verdiept geweest in hun gesprek, dat ze het juichen en zingen der manschappen in hun waggon schier niet hadden opgemerkt. Ja zelfs, toen de trein met een ruk stil stond, hoorden ze tot hun verwondering den roep: „Leuven, Leuven!" over de perrons weergalmen. Ze hadden niet eens bemerkt, dat hun trein de oude, eerbiedwaardige stad Mecheten was gepasseerd.

De portieren werden geopend. Met een sprong verbeten de manschappen hun trein. En terstond weer, terwijl de officieren hen opstelden, om in mibtairen optocht door Leuven te gaan, joelden en zongen ze Juid dooreen.

Doch Stijn Leysen en Joseph Guillaume deden niet mee. Stil schreden ze naast elkander voort ir- de rij, de hoofden vol met wat de een den ander had gezegd. Maar in hunne harten was desniettegenstaande een blijheid, dat ze niet alléén zouden staan, wanneer de oorlog over hunne hoofden zoude losbarsten. De een zou wezen, waar de ander was, en België zou hen vereenigd' vinden in den kamp voor de souvereine'rechten en vrijheden van land en volk

En de nacht daalde neer ovar het Belgische land, de nacht van den eersten op den tweeden Augustus. Hoog in de lucht schitterden met hun fonkelende pracht de duizenden van sterren. Ze belichtten nog een land, dat den oorlog schuwde en den vrede liefhad.... dat hóópte op Vrede