is toegevoegd aan uw favorieten.

Stukken en brokken

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 91 -

en konde beter dan zijne landgenoten de taal der VereenilgdenStaten spreken. Hij was een tandmeester van| zijn beroep en had grooten smaak in het tooneel'. Iemand had hem op de mouw gespeten, dat hij goed aan Talma geleek, en nu verbeeldde hij zich, dat hij insgelijks een goede treurspeler was. Met dit gedacht begon hij de amerikaansche tooneelspelers te bedillen, die hardnekkig genoeg waren, om de drama's van Shakespeare niet voor te dragen alsof het tragedies van Racine of Corneille waren. Wanneer hij zich onder een kring van vrienden bevond, nam hij soms wel eens de moeite, eenige alleenspraken in het engelsch uit te galmen, en daar zijne toehoorders meestal Franschen waren, werd hij vurig toegejuicht. Men moedigde hem zelfs aan, ook eens in het openbaar te beproeven, of hij de Amerikaiieta van hunnen slechten smaak niet konde genezen. Er werden pogingen gedaan bij den bestuurder van een der schouwburgen, die er bereidwillig in toestemde, hem eene rol toe te vertrouwen ; want hij zag er eene gtoede speculatie in. De redenering diens bestuurders was als volgt : De venti speelt goed, of hij speelt niet goed. Speelt bij goed, dan zal dit het volk aantrekken, en de zaal zal, bij de tweede vertoohing vol zijn. Speelt hij slecht, dan laat ik hem slechts ééne vertooning geven; maar bij deze zal de zaal insgelijks vol zijn, want iedereen zal benieuwd wezen om te zien hoe een Franschman een engelsch treurspel zal klaar spinnen.

Deze berekening werd richtig bevonden ; de tooneelzaal krioelde van volk, zoo groot was de nieuwsgie righeid om een franschen tandentrekker in een engelsch stuk te zien verschijnen. Nooit werd er een blij- of kluchtspel vertoond, nooit zag men voor de kramen op kermissen en jaarmarkten eene zotte kuur uitvoeren, die meer de lachspieren der menigte aan den gang zette, dan onze Franschman deed in de rol van O t h e 11 o . Nogtans werd er al spottende uit zinnig toegejuicht, de zaal daverde van het handgeklap, de ooren tuitten van het geweldig bravogeroep en goedkeurend gefluit op sleutels. De Franschman,