is toegevoegd aan uw favorieten.

Noncombattanten, oorspronkelijke roman

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

112

geschikt voor een elegante vrouw, als madame Collar.

Zij leidde Alexander door bijna alle kamers, totdat zij eindelijk kwamen in een zeer groote kamer, uitzicht gevende op den tuin, vol van de sierlijkste bloemen en planten. Deze kamer noemde madame haar studeervertrek. Er stond een piano. Zij noodigde Alexander uit plaats te nemen, terwijl zij zich achteloos voor het instrument plaatste en eenige accoorden aansloeg.

Nog steeds was het den jongeling, als leefde hij in een wonderland, het was hem alles zoo vreemd, zoo aangenaam, zoo liefelijk.

Madame Collar had inmiddels een muziekboek opengeslagen en ving plotseling aan een Fransch lied te zingen, dit op de piano begeleidend.

Nauwelijks had Alexander de eerste woorden, de eerste aanslag, van het lied gehoord, of hij gevoelde het bloed als uit zijn gelaat terugvloeien. Dat lied, het was het lied zijner vroeg overleden moeder, dat lied, zoo eenvoudig en toch zoo gevoelvol. Zijn moeder zong het dikwijls aan de piano. Hij was toen nog een knaap en thans hoorde hij het voor 't eerst van zijn leven zingen door een vreemde. Met hetzelfde lied „La prière des marins", zong zijn lieve moeder