is toegevoegd aan uw favorieten.

Wonderlijke geschiedenissen der stof

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE OUDE KLOK

Voort, voort tikte de oude klok; Chronos sloeg uur na uur, en rijker en rijker werd de gemaaide oogst.

Christiaan werd oud, nauw kon de levensband de vele halmen zijner schoof bijeenhouden.

Stiller en stiller werd het huis; vaak klonk binnen zijn muren enkel nog de tik der oude klok.

Buiten, in de wereld, echter wies het geraas aan, hoog op laaiden de vlammen der volkerenbrand; knetterend en loeiend!

Wat eeuwen lang had gestaan, viel; wat bestond sinds onheugelijke tijden, verdween. Het nooit gehoord? werd vernomen en het nimmer geziene verscheen; ongerijmdheden werden werkelijkheid.

Christiaan lag op het ziekbed en de zwakte, die door

zijn aderen kroop, vertelde hem, dat het zijn strefbed zou zijn.

Verlaten was het huis; verlaten de straten; verlaten bijkans de gansche stad, gedompeld in de duisternis van den nacht.

Lange donderrollingen van ver geschut kwamen aan als dreigende nachtvogels; bommen gierden door het luchtruim over de huizen als krijschende heksen.

In de stille kamer tikte de klok; Christiaan zag de slinger heen en weer gaan, traag, soms als stokkend.

Meewarig keek de klok met zijn rond gelaat op hem neer; maar, als Christiaan naar haar opzag, glimlachte ze hem vriendelijk toe.

Met zwakke oogen zag Christiaan om zich heen. Hij

111