is toegevoegd aan je favorieten.

Oud en nieuw Japan

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

33G

LEVENSLOT EN KARAKTER DER JAPANSCHE VROUW.

dan vaak het gansche leven krom ligt. In de hoogste kringen der Japansche samenleving wordt het huwelijk echter plechtig gevierd en ook wordt daar niet zoo licht tot scheiding overgegaan, wijl de reputatie der families daarmede is gemoeid en daarover familieraad moet worden gehouden.

De wet zelve houdt zich echter in beide gevallen vrijwel neutraal, Zoowel bij den aanvang als bij het einde van een huwelijk. Want ofschoon dit een wettig erkend contract is zoo lang het in stand blijft, kan het evenals elk ander7 contract worden verbroken door gezamenlijke aanvraag of toestemming der betrokken partijen.

Liefde speelt bij het sluiten van een huwelijk in Japan, zooals gezien, niet de minste rol; er wordt meer gelet op stand en afstamming der ' verloofden en dat bij alle klassen van het volk, wat wel wat al te vaak tot verbintenissen leidt van nauwe bloedverwanten. De middelstand, die in Japan de ruggegraat vormt van het Rijk, blijft nog de oude gewoonte volgen om te huwen op den grondslag van den eeredienst der voorouders, al moet ook het geluk der kinderen daaraaan worden opgeofferd.

De wenschen en de wil der ouders geven dus den doorslag; geldelijke drijfveeren blijven meestal buiten spel, de Europeesche koophuwelijken zijn in Japan vrijwel onbekend. De meisjes uit de gegoede standen brengen een overvloed van kleederen en persoonlijke benoodigdheden mede ten huwelijk, doch zelden een bruidschat in geld, althans niet in noemenswaardige hoeveelheid. De man, die een meisje met een flinke som geld huwt, wordt als veil beschouwd en, erger nog, verdacht dat hij dat geld heeft aangenomen in ruil van een lichamelijk gebrek, dan wel wegens het niet meer ongerept zijn der vrouw. En geen Japansch meisje zal zich verlagen om haar hand te schenken aan een ouden rijkaard, met het eenige doel om na zijn dood van die schatten te genieten met een man van meer overeenkomstigen leeftijd.

Ongehuwd blijven is een schande en huwen een ware straf voor bijna elke vrouw. Want een Japanner moge nog zoolang in Europa zijn geweest, in kleeding, mameren en gewoonten uiterlijk zijn geëmancipeerd, hij moge tegenover de buitenwereld eenige égards toonen voor zijn wederhelft, nauwelijks heeft hij den drempel zijner woning overschreden of hij is een ander man. Hij trekt zijn nationaal costuum aan, werpt zich neder op de mat, uit kortweg zijn bevelen, en zij is weer zijn dienstbare, want hij blijft, ondanks alle vernis, in merg en nieren de rechtgeaarde Japanner, die zijn groote superioriteit voortdurend aan zijn vrouw doet gevoelen.

„In werkelijkheid," schreef Toda Kaichi1), „is de groote familie van het Japansche volk Japansch gebleven als in het verleden. Indien Japan het land is van het altruïsme in het algemeen, zoo is het tevens dat van het mannelijk egoïsme in het bizonder. Het Danson Joki: „eerbiedig den man,

*) Taiyö XVII. (Revue de Paris 191a p. 573).