Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

2

DE DOKTER.

Zoo zijn dan de dieren onze voorgangers op geneeskundig gebied; volgens de oude schrijvers, de Grieksche en Romeinsche auteurs der oudheid, waren zij zelfs onze leermeesters, danken de menschen menigerlei geneesmiddel en geneesmethode aan de dieren. Zoo wordt door hen verteld, dat de Egyptische Ibis zich met den snavel een klysma toediende, en het nijlpaard, wanneer het zich had overeten, zich een aderlating verwekte met een scherppuntige buis, welke 't in een ader stak. Tal van geneesmiddelen voor oogen, voor verteringsbezwaren, tegen een giftige slangenbeet, etc, zouden de primitieve menschen van de dieren hebben leeren kennen.

We zullen niet ingaan op een critiek dier fabelen. Maar een doelmatige geneeskundige zelfhulp staat toch voor de dieren vast, en tot zulk een primitieve geneeskunst zal zich ook het medisch handelen van den natuurmensch hebben bepaald. Zooals de dieren van het woud, zoo moeten ook de primitieve menschen, de jagers en visschers van het steenen tijdperk, hebben geleefd, nog verkeerend in wilde ongebondenheid, zonder vaste woonplaatsen, zich neerlatend waar de bodem de vruchten en het wild bood, dat zij tot voedsel behoefden. Nog zonder kennis van hun milieu, onbekend met de eigenschappen der dingen, waren zij ten prooi aan de vele ongunstige invloeden, die hun lichaam voortdurend bedreigden. Vaak door gebrek gekweld, door vermoeienis en uitputting verzwakt, vermochten zij uiterst weinig tegenover de ziekten, die over hen kwamen. Toch kwam daar met het ontwakend bewustzijn reeds een zekere kennis en kunde, op ervaring berustend. Veel weten we daarover natuurlijk niet. Maar daar moet toch reeds een onderlinge hulp bij verwaedingen, een helpen van de barende vrouw, een verpleging van het zwakke kind geweest zijn; en ook kende de primitieve mensch kleine ingrijpingen als het verwijderen van ingedrongen vreemde lichamen uit de huid met

Sluiten