is toegevoegd aan uw favorieten.

Ontmaskerd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

111

medicijn brengen of versterkend voedsel; ook Rika hield haar gezelschap en 's avonds kwam Wil* lem bij haar werken.

„Ik kan 't niet genoeg waardeeren, dat ik nu zoo rustig lig en je zoo weinig last veroorzaak," zeide ze dikwijls, „moge God dien goeden heer, wiens naam we nauwelijks kennen, alles vergel* den wat hij voor ons doet."

De beide zusters wisten.dan ook niet hoe zij hun dankbaarheid zouden uiten tegen den kleinen hazewind. Dromikoös had een goed leventje en verlangde ongetwijfeld niet meer naar zijn vroegere ongezellige omgeving, al was 't dan ook dat zijn hondenhartje wellicht zijn vroegeren meester be* treurde.

Ook voor Clara was het nu veel gemakkelijker een kamer alleen te hebben voor haar werk, en al bedroefde het haar dat de beterschap van Marie bedriegelijk scheen geweest te zijn, toch wist ook zij het ten volle te waardeeren dat de omstandig* heden nu zooveel beter waren.

De meeste zorg baarde haar Betsie's onhebbe* lijkheid; 't kind was met niets tevreden, leerde slecht, scheen in niets anders lust te hebben dan in ledigheid en opschik en trachtte zelfs Rika en Jo over te halen haar voorbeeld te volgen.

Toch kon Clara er niet toe overgaan haar naar tante Sabine te zenden.

,,'t Is maar gemakzucht van mij," zeide zij dan