is toegevoegd aan uw favorieten.

De "krach" van Renswoud

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

122

hoofd half naar hem toewendde, even kort knikte... Toen jubelden de eerste maten van 't allegro der vierde vioolsonate in de groote zaal.

„Bravo!" riep mr. Felix Antoine, toen het krachtige slotaccoord was weggestorven, „je bent verbazend gedisponeerd vanavond!" en hij stond op van z'n kruk om zich wat te vertreden.

Met 'n kleur van voldoening legde Van Hogenlande z'n Guarnerius in de kist.

„En toch..." sprak hij, terwijl hij tegenover Marenius, die zich alweer in 'n stoel voor den brandenden haard had laten neervallen, plaats nam. „En toch ben ik niet heelemaal tevreden."

„Waarover niets'" vroeg de ander 'n sigaar opstekend.

„Ja, dat 's gek, maar 't is een feit.... over m'n viool niet; ik bedoel niet over m'n spel, maar over den klank van 't instrument..."

„Bè-je geks"' riep Marenius verwonderd uit, „je Guarnerius niet mooi van toonS1"

Van Hogenlande schudde 't hoofd.

„Nee.... ik vind de Pleyel mooi... ik vind m'n viool mooi... maar ze passen niet bij mekaar..."

Marenius haalde vaag z'n schouders op, keek afgetrokken voor zich in den haard, waar de vlammen lekten om de houtblokjes.

„M'n Guarnerius is 'n heerlijk instrument, maar z'n timbre, als ik 't zoo es noemen mag, harmoniëert niet