is toegevoegd aan uw favorieten.

Om Papa's principe!

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

122

Wat had die tijd van heden zich ook te dringen in dit intieme vertrekje, nu de geest der oude tijden er weer rondwaarde als weleer?

Welk coquet markiezinnetje zat daar in heur gouden stoeltje en gluurde van achter heur waaier, die telkens den lach der oogen bedekte, naar de donkere kijkers van haar aanbidder, wiens blanke, witte handen en smeekende gebaren de zoetste vragen stelden ?

Welke wondere geur van teeder parfum beroerde hier de zinnen en liet de schittering der oogen fluisteren in zieletaal, die innig zong van hart tot hart?

De tijd verstreek.

Er is geen uur voor wat van alle tijden is.

Ineens sloeg hard de deur van de zaal en luide stemmen klonken.

„Het uur is om—" sprak Dolly zacht, ineens zijn woorden onderbrekend.

„Het uur."

Van Hemert schrikte op, zag naar den regulateur, die op vijf minuten over half zes stond.

„Meneer Van Hemert— is u klaar?" vroeg de voorzitter, op 't zelfde oogenblik ineens weer verschijnend, op 'n wreveltoon.

„Ja meneer de voorzitter— 't is afgeloopen—" en dan tot Dolly, met nog even 'n langen vurigen inkijk in haar lieve oogen. „Juffrouw Telders u kunt gaan tot morgenochtend 9 uur— het is zeer, zeer goed geweest...."