is toegevoegd aan uw favorieten.

Huis en waereld

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

anderen toch de feiten van het leeven niet. Als Bimal niet meer van mij is, is ze het niet; en geen kreeten van woede of pijn, geen reedeneeringen kunnen het bewijs leeveren, dat zij het wèl is. Als mijn hart breekt, laat het breekenl De waereld zal daar niet aan bankroet gaan, ik zelf niet eens. Want de mensch zelf is zooveel meer dan de dingen, die hij in zijn leeven verliest. Zelfs de tranenzee heeft een ooverzijde, anders zou nooit iemand geschreid hebben.

Maar dan — wij leeven in een maatschappij, dat moet toch bedacht worden .... dat moet dan de maatschappij zelf maar bedenken. De pijn is in mijzelf, niet in de maatschappij. Als Bimal zegt, dat zij niet meer van mij is, wat kan het mij dan scheelen wat er wordt van mijn maatschappelijke vrouw!

Lijden móet zijn; maar ik moet mijzelf met al mijn kracht zien te behoeden voor één vorm van zelfkwelling; ik moet nooit denken, dat mijn leeven zijn waarde verliest, omdat ik persoonlijk mij verwaarloosd voel. De volle waarde van mijn leeven gaat toch niet aan de koopsom van dat enge waereldje, mijn tehuis? De groothandel staat en valt toch niet met die postjes van winst en verlies in de kleine transactietjes van mijn dagelijksche vreugde en zorgen ?

89