is toegevoegd aan uw favorieten.

De gelukkige familie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

81

Het was hem in-eens te benauwd geworden. Behoefte had hij in stilte te zijn, tot zich-zelven terug te komen .... Die vroolijkheid!.... Och!.... hij deed het voor haar, natuurlijk, voor haar en de meisjes.... I Hij moest zich ook eenigszins voorbereiden, op morgen. Beroerde dag Croes wreef zich met beide handen 't warmsoezige hoofd.... Vervelend, aan tafel, dat vragen en praten.... Toegeven?.... Toch?... j't Was ellendig genoeg! Dat behoefde hem waarachtig geen mensch te vertellen!... Maar.... God, wat kón |je!... Als de anderen 't nou wilden!... 't Was ook niet alles om den naam te hebben....

Zijn stuk in de krant?.... 't Kwam te laat!...

Enfin!.... Toch maar zien.... wat er nog was te doen.... Morgenmiddag.... vergadering.... God, och God!.... De vorige rees als een naar visioen voor zijn tobbenden geest....

Die Thé altijd met z'n socialisme!... Papa wist 't wel, zei-die.... Och, och, och! — Enfin, zoo'n jongen, dat gaat wel over.... 'n Beetje sentimenteelig!...

Maar Ru?... Nee, dat was toch ook niet aardig, hoor!....

Nou ja!... Overspanning!... 't Zou alles wel weer i terecht komen....

't Pianospelen was nu uit, beneden; ze zaten te »kaarten, aan tafel. „Hè! Pand-verbeuren!" bad Noor-

tje gerept, met een donzigen blos, en Theo, lachend, : aan Ada gevraagd, of zij daar ook zoo van hield. „Ik! pHoezoo?... Nee, niet zoo bizonder!" Toch lachte ze

tintel oogend terug.

„Nee, hoor 's even, dat gaat nou niet meer," vond

mama toen, „dan wordt het te laat. En jelie bent er te | weinig voor ook...." 't Ouderwetsche spel, Emma

mocht het anders graag.... Wat had ze 'r een schik in

gehad, indertijd, met Jan; in de put zitten, nou!....

De Gelukkige Familie

6