is toegevoegd aan uw favorieten.

De gelukkige familie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

82

Maar je wist niet, zoo'n Ada, zoo'n nufje.... en thuis,

haar mama Trouwens, 't was ook te druk....

Heerlijk, dat Jan weer zoo vroolijk geweest was....

Toen waren ze maar aan 't commercengegaan: Theo met Jeanne, Ada en Noortje. Mama nam haar haakwerkje op.

Maar al binnen 't kwartier kwam Leentje kloppen: „Mevrouw, daaris't meisje van Mevrouw Bekker. Jongejuffrouw Ada, uws wordt gehaald." „Hè, jakkie!" riep Noor, „we zijn net begonnen, hè jakkie, hè jakkie 1"... Ada stond op.... Maar Theo, brutaal: „Mooi, hoor Leentje!... Zég jij maar tegen dat meisje:

de jongejuffrouw wordt straks wel gebracht Dag

Leentje!...."

Toen werd ze voor 't eerst wat verlegen, Ada, vroeg blozende: „Vindt u 't goed, mevrouw?" „Och-gut, ja," zei mama, even lachend, „mij is 't wel! Als je denkt

dat je ma " „O, jawel, mevrouw, ma vindt het

best, dat weet ik...."

„Nou.... ja.... zeg 't dan maar, Leentje!..."

En Ada, terwijl ze weer vlug ging zitten, kneep Noor in haar arm; ze fluisterde: „dol, zeg!" Héél zachtjes .... Theo hoorde 't toch wel....

Ze speelden weer door. En Theo zorgde dat Ada den pot won. Meer en meer wond ze zich op. Tot mama weer zei: „Hoor 's, nou wordt het toch tijd, vind ik..."

Netjes gearmd, en met allerlei grapjes, bracht Theo het dartele meisje thuis. Ze praatten en lachten. Hij streelde zachtjes haar gloeiende polsje, dat tegen zijn hand lag. Zij deed een tijdlang als merkte ze 't niet;

dan trok ze zich los met een giechelig gilletje Hij

deed het toch wéér....

Voor de deur, toen hij aan had gescheld, stal hij haastig een zoen.

„Foei leelijkerd!" riep ze.