is toegevoegd aan uw favorieten.

Willem's verjaarsgeschenk

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

v°or net ziekbed van mijn gehaten vijand.

Maar wat zag hij er uit! Doodsbleek, met holle oogen, die angstig in 't rond staarden, lag hij daar. Toen hij ons gewaar werd, sprong hij wild overeind, vouwde smeekend zijn handen omhoog en kermde: „Genade... genade noem mij geen moordenaar ... genade!"

„Weet je, wat mijn moeder toen deed, Wim? Zij nam Leendert in haar armen en drukte hem aan haar borst.

„We vergeven je," sprak ze, en toen barstte zij zélf in snikken uit.

„En jij ?" vroeg Leendert, mij smeekend aanziende.

Toen ging ik naar hem toe, Wim, alle haat, vijandschap, alle wrok vergetende, en ik gaf hem de hand. Maar ik kon niet meer zeggen dan: „Ik ook ... Leendert."

Juist kwam de dokter binnen. Hij begreep wat er gebeurd was en een glimlach verhelderde zijn gelaat. „Dat is het geneesmiddel, dat ik niet heb durven voorschrijven, omdat ik nooit had kunnen denken, dat men het zou geven. De jongen zal spoedig van den dood gered zijn!" En zoo gebeurde het ook. Leendert is hersteld, en ik heb nooit spijt gehad over mijn houding

88