is toegevoegd aan uw favorieten.

Freule Edith

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

90

DOKTER RONNINGA

humeur is. De dokter hield er niet van dat men hem stoorde in zijn lectuur. En als hij niet las, wilde hij ook al niet gaarne gestoord worden, dikwijls zat hij te denken over zijn patiënten.

Een schateren van Rose over zijn boos gezicht. Nu schoten zijn scherpe bruingrijze oogen vonken, en hij fronste zijn zwarte, donkerblonde wenkbrauwen. „Wel drommels!" haar gestrengd aankijkend. „Wat denk je wel, hè?'

Rose sloeg de oogen neer en kleurde. Toen zij, na een poosje van haar bord opkeek, zag ze hem nog steeds turen op zijn courant, maar er was een oolijk flikkeren in zijn zijdelingschen blik en hij zoog zijn mondhoeken in, als iemand die zich heimelijk zeer vermaakt.

Rose begon weer te lachen; het was zoo komisch.

„Lach je weer?" klonk het gestreng.

„Natuurlijk, gek van een jongen!" bracht zijn moeder, die met den trekpot in de weer was, in het midden „Zijn dat ook geluiden die je maakt? Denk je dat iedereen die aanhoort met zoo'n prijzenswaardige kalmte als ik?" i

„Mooie behandeling in je eigen huis! Gek van een jongen! En dat waar zoo'n schoolnuf bij zit tegen een ouden man als ik."

„Skoolnuuf!" zei Rose, die het met de uitspraak van het Hollandsch nog niet te best kon vinden.

„Och jij!' 'zei de dokter, zijn kop thee in een paar slokken leegdrinkend en toen opstaande. „Je bent nog niet eens een goeie papegaai, en ik wou je juist vanmiddag in de Diergaarde bezorgen; er is een ring en een tinnen bakje vacant."

En hij zette zijn hoogen hoed in den nek, iets dat grappig