is toegevoegd aan uw favorieten.

Eene misdeelde

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

115

woonlijk ontwaakt zij slechts uit haar dofheid als zij

voedsel verlangt Begrijpt ge nu, George, het

treurige van haar bestaan? Niets dan het dier leeft ,meer in dat verlamde lichaam, dat eens het omhulsel was van zulk een schoonen geest ! En begrijpt ge nu ook onze verslagenheid en droefheid?

Toch is er door Betty's komst een zonnestraal gekomen in het zoo somber geworden Groenoord. Geheel haar gezin, man en twee kinderen, nam zij met zich mede. «Anders was het mij niet mogelijk voor onbepaalden tijd hier te blijven,« zei ze : »het is veel beter zoo.* En' werkelijk, Henri van Nooten's mannelijk optreden is zulk een flinke steun in dit huis, ,vol invaliden en jonge vrouwen. Betty is hartelijk, opgewekt als altijd. Zij heeft een aardig meisje, een kleutertje van drie jaar, haar zoontje is in October geboren en wij hebben nu Mei. Hanna is niet van de kinderen af te slaan, maar daar zij nooit met klein goed heeft omgegaan, is zij wel wat onbezonnen met hen. Vooral van de hulpeloosheid van de jongste schijnt zij nog geen precies begrip te hebben.

«Pas op, Hanna 1* riep Henri gisteren bezorgd: «Sol niet zoo met het kind, bedenk ik heb maar één jongen, meisje.*

Betty lachte: »0,« riep zij vroolijk plagend: «daar verraadt hij zich weer. Jelui weet niet welk een teleurstelling het voor hem was, toen het eerste kind een meisje bleek. Toen er later een jongen in de wieg lag, kwam hij veel meer om de gordijntjes gluren !«

«Och, hoe kan-je nu zoo iets zeggen,* verdedigde zich Henri: «Ik houd immers net zooveel van het meisje als van den jongen.*

«Neen, neen, ik blijf er bij, Marietje is je stiefkind,« hield Betty plagend vol, en toen zich plotseling buk-