is toegevoegd aan je favorieten.

Demonen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

310

Toen Victor in den voor-avond zijn nieuw verblijf betrok bad Hij een vreemde gewaarwording van herkennen. Vergeefs peinsde hij een oogenblik na of hij ooit vroeger m een dergelijke omgeving was geweest. Hij kon er met opkomen. Enfin, hij zat hier nu rustig, rustig als m een kloostercel...

Het klooster! De cel met de gekalkte muren, de withouten meubeltjes, het vredige hofje! Het klooster uit zijn jeugddroom, hier was het! Ook dit ging in vervulling!

Een Paar weken later schreef Victor aan Eva„Myrt lieve Eef je. Van Rik ontving ik gisteren een hartelijken bnef van deelneming in den nieuwen slag die mij getroffen' heeft. Door jou waarschijnlijk heeft hij van het afbranden der loods gehoord; ik meen teiuninste uit enkele woorden te kunnen opmaken dat hij je op den beekhof ontmoet heeft. Daar ben ik heel blij om, niets zal me inniger verheugen dan te weten, dat jelui elkaar weer hebt teruggevonden. Ik wou je vragen, Eefje om wat ik je zeggen ga, zelf aan Rik te vertellen, want het is ook het antwoord1 op zijn 'brief, waarin hij me opnieuw zijn medewerking aanbiedt.

Allereerst iets over je beider lieve, maar misplaatste medelijden. Ja, met alleen de machine en al het materiaal verbrandden, maar ook het handschrift van mijn boek Maar jelui vergist je wanneer je meent dat dit verlies voor mij zulk een ramp beteekent. Eer voel ik het als een bevrijding. Ik weet dat dit ongelooflijk klinkt, maar je moet toch niet denken dat ik het schrijf in de stemming van iemand die na diepst lijden, in zijn uiterste wanhoop ongevoelig is geworden voor alles wat hem verder nog zou kunnen overkomen. Het is moeilijk te zeggen wat er nu in mij omgaat. Ik sta op het keerpunt van mijn levener begint iets anders, en al gaat mijn gevoel veilig en zeker in een nieuw licht, mijn verstand aarzelt nog en mijn woorden tasten in den blinde.